خداحافظ ای رخت مشکی ماتم، خداحافظ ای اشک‌های محرم…
صدای طبل‌ها خاموش شد،
و پرچم‌های ماتم، آرام آرام فرود آمدند.
اینک وقت خداحافظی است
با سیاهیِ بر تن،
با سینه زدن‌ها، با اشک‌های پر حرارت.
اما چگونه می‌توان با غم حسین (ع) خداحافظی کرد؟
با آن داغی که بر دل‌ها نشسته،
با یاد لب تشنه، با غربت کربلا؟
نه! این تنها ظاهر محرم است که می‌رود،
و قلب‌ها هنوز میزبان داغ توست، ای حسین!
ما با سیاهی ظاهری وداع می‌کنیم،
اما تو تا همیشه در عمق جان ما زنده‌ای،
و یاد تو، مشکی ابدیِ دل‌های ماست